Huis met terras
1119
post-template-default,single,single-post,postid-1119,single-format-standard,bridge-core-1.0.5,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,qode_grid_1300,side_area_uncovered_from_content,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,disabled_footer_bottom,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.2,vc_responsive

Huis met terras

We zitten in een klein, rommelig makelaarskantoor in een dorp in de Aude. Er is net genoeg ruimte voor een bureau, twee ongemakkelijk zittende stoelen, een idioot grote printer en een kast die zo vol met zooi zit dat de twee gordijnen die eraan hangen niet meer sluiten.

We zouden vandaag naar een klein huis met een dakterras gaan kijken, maar dat is verkocht, horen we net. Lekker begin van de dag. Not.

De slanke, vrouwelijke makelaar – bordeauxrode, bijna zwarte lippenstift, zwarte eyeliner, luide stem en extreem snel Franssprekend – vraagt ons in moordend tempo het hemd van het lijf.

Wát willen we precies?

Een klein verhuurbaar huis met een dakterras.

Wáár willen we dat?

In een charmant dorp met een bakker, een slager, een café en het liefst ook nog een restaurant.

Hóé moet het eruit zien?

Liefst niet te veel opknappen en nog wat authentieke details in het huis.

Wat willen we dan precies uitgeven?

Ed noemt het bedrag zonder ‘duizend’ erachter en we krijgen een misprijzende pufmond en twee opgetrokken dunne wenkbrauwen.

‘Ha! Voor dat geld koop ik een T-shirt en een spijkerbroek’, zegt ze.

Maar dan wel een lelijk T-shirt, denk ik, kijkend naar de ordinaire glitterletters die vandaag op haar borst zitten.

Ze heeft twee huizen voor ons in de aanbieding die volgens haar precies aan onze eisen voldoen. Het eerste huis kunnen we direct bezichtigen, want de eigenaren zijn reeds verhuisd.

‘Maar het tweede huis’, zegt ze, ‘daar is iets mee.’

Boktorren? Termieten? Een niet werkende fosse septique?

‘Het is boven jullie budget’. Strakke blik van haar naar ons.

Dit is het moment dat ik bij ‘Say Yes To The Dress’ tegen de tv begin te schreeuwen: Nee, niet de bruidsjurk boven je budget passen, want straks zit ‘ie fantastisch en dan wil je nooit meer dat goedkope synthetische vod aantrekken! Meestal zijn het de vriendinnen die in dit Amerikaanse programma bruidsjurken uit de rekken trekken en niet op het prijskaartje letten. Maar als de bruid eenmaal de te dure jurk aan heeft, gaat ‘ie bijna nooit meer uit. Dus: doe het niet, schreeuw ik. Blijf bij je plan.

Maar ja, op de foto lijkt het terras zo charmant. Het huis is volgens haar lekker ruim, én er zit een bakker, een tabac en een café in het dorp. Het huis is nog bewoond dus belt dominatrix de eigenaresse. Ze blaft een aantal commando’s op de voicemail van de dame en zegt tegen ons dat die mevrouw straks vast wel terugbelt.

‘Want anders steekt ze haar huis gewoon in de fik’, zegt Ed heel rustig tegen mij.

Het eerste huis is een typisch geval van één goede foto die precies die ene hoek van het terras met een paar potplanten goed laat uitkomen. Want als we op het plaatsje staan is het een samenraapsel van doorgezakte schuurtjes, verdrietige muren en de inmiddels overleden potplanten van de foto. De dominatrix wijst met een scherp gevijlde acrylnagel naar van alles en nog wat op het plaatsje en zegt ‘asbest, asbest en dat is ook asbest’.  

Even later zeggen we ‘nee, laat maar’ in koor op haar vraag of we nog boven willen kijken.

De dame van het tweede huis heeft inmiddels teruggebeld, waarschijnlijk uit angst voor zweepslagen, en is gelukkig thuis. We rijden achter de dominatrix aan die gek genoeg een pittige rijstijl heeft en een onvervalste bumperkleefster is.

We passeren een aantal charmante dorpjes, ‘hé, alweer een wijncave!’, en het ene dorp lijkt nog mooier te liggen dan het ander.

Als we bij het tweede huis arriveren, moeten we de auto een straat verderop parkeren want het ligt aan een straat waar niet geparkeerd mag worden. Dat lijkt mij nu al pluspunt nummer 1.

De buitenkant oogt goed en binnen wordt het alleen maar beter. Authentieke details, grote eetkeuken, houtkachel in de huiskamer, supercharmant terrasje, badkamer met wc, bad, douche en twee wastafels, twee slaapkamers en een grote zolder waarbij we allebei al direct ideeën krijgen. Alles verkeert in perfecte staat. Hier hoeven we alleen maar een paar potten verf voor te kopen.

Dominatrix heeft na de rondleiding de vriendelijke eigenaresse in een hoek gemanoeuvreerd en dat geeft ons de gelegenheid om even met z’n tweeën op het terrasje te zitten.

‘Hier kunnen we uiteindelijk ook zelf gaan wonen’, zegt Ed.

‘Maar we zochten toch iets kleins dat we konden verhuren?’, stribbel ik nog voor de vorm tegen.

Ik heb de te dure bruidsjurk gepast en ben er met open ogen ingestonken. Nu wil ik opeens geen klein verhuurbaar huis meer met een dakterras; ik wil dit grote, comfortabele huis met een terras dat aan de keuken zit. In een dorp met een café, een bakker, een theater, een klein supermarktje, een tabac en maar liefst twee restaurants.

Bij het afscheid kijkt de dominatrix ons om de beurten in de ogen, en dan krijgen we voor het eerst die dag een gulle lach.

‘Monsieur Langermans, ik zag heus wel dat uw duim omhoogging toen u naar uw vrouw keek,’ zegt ze. Het wordt nog een hele klus om deze vrouw iets te weigeren.

Over dit huis gaan we lang en hard nadenken. On verra.